در حالی كه طی هفته های اخیر افكار عمومی جهانی شاهد ناكارایی شورای امنیت سازمان ملل متحد در قبال بحران گرجستان بود و همگان شاهد بودند كه این شورا به رغم كشته و زخمی شدن هزاران نفر و تشدید درگیری بین روسیه و گرجستان و شاخ و شانه كشیدن ناتو با روسیه كه مصداق بارز تهدید علیه صلح و امنیت بین المللی محسوب می شد از تصمیم گیری ناتوان بوده حتی نتوانست بیانیه ای را صادر كند اما در روزهای اخیر در كمال ناباوری افكار عمومی جهانی شورای امنیت به اتفاق آرا قطعنامه ۱۸۳۵ را درباره برنامه هسته ای ایران تصویب كرد.
موضوعی كه نه تنها تهدیدی علیه صلح و امنیت جهانی محسوب نمی شود كه پس از همكاری مثبت ایران با آژانس بین المللی انرژی اتمی در چارچوب مدالیته این انتظار بود كه بحث هسته ای ایران با خارج شدن از نگاه امنیتی شورای امنیت حالتی عادی پیدا كند. صرف نظر از آشكار بودن برخورد دوگانه شورای امنیت با این دو مقوله كه جای هیچ شك و تردیدی را نسبت به ناتوانی و برخورد سلیقه ای شورای امنیت در عمل به وظایفش را براساس منشور ملل متحد به نمایش می گذارد. تصویب قطعنامه ۱۸۳۵ را در سه سطح می توان تحلیل كرد.
● سطح سیاسی: تصویب قطعنامه ۱۸۳۵ كه بیشتر شبیه بیانیه است تا قطعنامه آن هم پس از گذشت ماه ها از سپری شدن ضرب الاجل ۹۰ روزه تعیین شده براساس قطعنامه ۱۸۰۳ نشان می دهد كه در پس اتفاق آرای اعضای دائم و غیردائم شورای امنیت اختلاف نظر شدیدی بین اعضای آن در قبال بحث هسته ای ایران وجود دارد. تصویب قطعنامه ای خنثی بدون هیچ تحریم جدید و صرفاً تأكید بر ضرورت اجرای مفاد قطعنامه های ،۱۶۹۶ ،۱۷۳۷ ۱۷۴۷ و ۱۸۰۳ نشان می دهد هدف از تصویب این قطعنامه صرفاً انتقال این پیام به ایران بوده است كه شورای امنیت همچنان به بحث هسته ای ایران توجه داشته و به عبارتی پیگیر این ماجراست.
شاید همین نكته فصل مشترك اعضای دائم شورای امنیت در قبال فعالیت هسته ای ایران است چراكه بر همگان آشكار است رضایت دادن امریكا به تنظیم قطعنامه ای با این ادبیات صرفاً به خاطر این بوده است كه اگر بحث تحریم جدید یا گنجاندن ادبیات خشن تر در آن مطرح بود احتمالاً با مقاومت برخی اعضا روبرو می شد.از طرف دیگر پس از چند بار لغو شدن نشست های ۱+۵ و مطرح شدن جدی بودن شكاف بین اعضای آن حتی دور شدن مواضع آلمان از امریكا، فرانسه و انگلیس و تبدیل ۱+۵ به ۳+۳ تصویب این قطعنامه می تواند شاخصی از اتحاد دوباره آنها درباره بحث هسته ای ایران باشد، البته اتحاد بر مفاد قطعنامه های پیشین.
نكته بعدی بهره برداری سیاسی جمهوریخواهان امریكا از تصویب این قطعنامه در آستانه انتخابات ریاست جمهوری است. جمهوریخواهان كه با بهره گیری از برگ امنیتی و امنیتی جلوه دادن نظام بین الملل دو دوره قدرت را در دست گرفتند اكنون با سپری شدن تاریخ مصرف بازی با برگ امنیتی و این بار با بزرگنمایی بحث هسته ای ایران و القا این كه توانسته اند شورای امنیت را متقاعد سازند كه خطر ایران جدی است در صددند به افكار عمومی امریكا توجه دهند با انتخاب نامزد جمهوریخواهان نگران دغدغه های امنیتی نباشند چون جمهوریخواهان نشان داده اند كه تحت هر شرایطی پیگیر چالش های امنیتی نظیر بحث هسته ای ایران هستند و چهارمین نكته در سطح سیاسی، تصویب قطعنامه ۱۸۳۵ بیانگر وحدت روسیه و امریكا پس از جنگ سرد تازه بر سر گرجستان است و تصویب این قطعنامه یعنی نزدیك شدن مواضع طرفین پس از كدورت هایی كه بین آنها به وجود آمده بود.
● سطح حقوقی: بر خلاف بی اثر بودن مفاد قطعنامه ۱۸۳۵ در سطح سیاسی به نظر می رسد تصویب این قطعنامه حتی در شكل بی خاصیتش دارای بار حقوقی است، چرا كه بدین ترتیب قطعنامه های شورای امنیت علیه ایران حالت زنجیره ای پیدا كرده است. بدین ترتیب در بعد حقوقی تصویب قطعنامه ۱۸۳۵ سبب پیچیده تر شدن بحث هسته ای ایران خواهد شد و بدون شك چنین رویكردی بر تلاش های ایران و گروه نم برای پیشبرد مذاكرات لطمه خواهد زد كه البته مسئولیت چنین مسئله ای متوجه شورای امنیت است كه به جای تشویق مذاكره سعی در امنیتی نگاه داشتن پرونده هسته ای ایران دارد. در این میان روسیه نیز نمی تواند خود را تبرئه كند و بگوید موافقت با قطعنامه ۱۸۳۵ به علت آن بوده كه تحریمی در آن وضع نشده است، چرا كه در هر صورت روسیه و چین با رأی مثبت خود موجب تصویب قطعنامه ای جدید را علیه ایران فراهم ساختند.
● سطح رسانه ای: در بعد رسانه ای پس از مدتی فروكش كردن بحث هسته ای ایران و تبدیل شدن آن به خبر درجه چندم بویژه پس از بروز قضایای گرجستان و بحران اقتصادی امریكا اكنون مجدداً رسانه های امریكا و اروپا فرصت یافته اند با بزرگنمایی تصویب قطعنامه ۱۸۳۵ و اتفاق آرای اعضای شورای امنیت بر فشارهای تبلیغاتی خود علیه ایران بیفزایند و از طرف دیگر همزمان با برگزاری نشست عمومی آژانس بین المللی انرژی اتمی چنین القا كنند كه بحث هسته ای ایران حالت عادی پیدا نكرده است. افزون بر این بزرگنمایی بحث موافقت روسیه با قطعنامه و این كه مسكو این پیشنهاد را مطرح كرده است محور مورد تأكید برخی رسانه ها است تا هم نشان دهند كه اختلافات روسیه و امریكا فروكش كرده است و هم ایران را نسبت به مسكو بدبین سازند.در مجموع از برآیند ملاحظات تصویب قطعنامه ۱۸۳۵ در این سه سطح می توان این جمع بندی را مطرح ساخت كه تصویب این قطعنامه ایران، به رغم این زمینه برای افزایش فشارهای رسانه ای علیه ایران را فراهم ساخته است.