عفت در کلام، رعایت احترام متقابل، حرمت ناموس و خانواده، اینها ارزش‌های عمیقی است که در فرهنگ و تمدن ایرانی و آموزه‌های دینی ایرانیان، چه پیش و چه پس از اسلام همواره به عنوان شاخصه‌های فرهنگی و هویتی مطرح بوده است.
کمی به مرور وقایعی که در پیرامون ما در حال گذر است، بنگرید؛ شعارهایی که در ورزشگاه‌ها از سوی بیننده های باشگاه‌ها علیه یکدیگر، بازیکنان، هویت باشگاه‌ها، مربی‌ها و داوران مسابقات داده می‌شود، کلمات و جملاتی که در دعوای لفظی میان دو شهروند در حادثه‌ای مانند یک تصادف جزیی رد و بدل می‌شود، الفاظ و تشبیه‌هایی که طرفداران جریان‌های سیاسی رقیب به یکدیگر نسبت می‌دهند و...، مروری گذرا بر چنین برخوردهایی، به خوبی نشان می‌دهد که ارزش‌های اخلاقی نزد عموم به چه میزان کاهش پیدا کرده است.
براستی، جامعه ما را چه شده است؟ شاید بی‌ربط نباشد که اشک‌های از سر درد و دغدغه حاجی مایلی درباره هتاکی به ناموس یک هم‌نوع، هم‌وطن و هم‌کیش خود را استعاره‌ای بگیریم از فرمایش پندآموز مولا علی(ع) آنگاه که فرمودند: اگر مسلمانی از غصه درآوردن خلخالی از پای زنی یهودی در بلاد اسلامی، دق کند و بمیرد، جا دارد.
فارغ از این‌که محمد مایلی کهن، همواره حاشیه‌های خبرسازی داشته، هر شهروند ایرانی که سخنان وی در آن کنفرانس مطبوعاتی را شنیده باشد، به خوبی می‌تواند شهادت دهد که به واقع، اشک‌های او از سر درد بود تا دستاویزی برای رسیدن به مقصود شخصی‌اش.
باید بپذیریم که جو امروز ورزشگاه‌ها، محیط‌های عمومی و فرهنگ عامه، نه بیان‌کننده فرهنگ ایرانی ماست، نه نشان‌دهنده ارزش‌های دینی.
غم بارتر اما آن‌که رسانه‌های ما از همه حرف‌های «حاجی مایلی» تنها و تنها تصویر متفاوت او را که در حال گریه بود، منتشر کردند، به گونه‌ای که در نگاه نخست، پنداشته می‌شد اشک‌های او برای مظلومیت باشگاهش و یا احیانا خورده شدن حقش بود و متأسفانه برخی افراد و رسانه‌ها به جای آن‌ که این درد بزرگ را تیتر یک رسانه‌ هایشان کنند، حتی به کنایه رفتار او را به تمسخر گرفتند.
اف بر آنها و اف بر همه کسانی که این درد مشترک را ندیدند و یا نادیده گرفتند.
اشک‌های حاجی مایلی، درد مشترک همه کسانی بود و هست که از وضع موجود و سقوط شتاب‌آلود اخلاق و ارزش‌های اخلاقی رنج می‌برند و به اقلیتی در برابر کسانی تبدیل شده‌اند که ریا، تزویر، دروغ، هتاکی به نوامیس را بی‌محابا در جامعه نشر می‌دهند.
آری، همه باید بایستیم به حرمت و احترام اشک‌های «حاجی مایلی» که درد مشترک کسانی را فریاد کشید که هنوز باور دارند، هویت و فرهنگ ایرانی- با همه تنوع قومیتی اش -  و آموزه‌های دین مبین اسلام، رفتار چنین جامعه‌ای را برنمی‌تابد. مردم، در سراسر ایران، برای خانواده و حریم خصوصی یکدیگر احترامی در حد تقدس قائلند. اشک های مایلی کهن، بانگ بلند اما روشن این تقدس بود!