نخست ، همان طور که اشاره شد دولت جدید یک دولت ائتلافی است که از ائتلاف یک حزب محافظه کار با یک حزب لیبرال مخالف جنگ تشکیل شده است ، بنابراین یکی از دو حزب عضو این ائتلاف مخالف جنگ است و تصمیم گرفتن درباره وارد شدن در جنگی جدید با ایران در چنین دولتی بسیار سخت است.
دوم ، مردم بریتانیا نارضایتی های عمیق و عمده ای از سیاستمداران خود دارند و از سوی دیگر بریتانیا امروز دست در پنجه یک کسری بودجه بی سابقه ( 200 میلیارد پوند = حدود 12 درصد از تولید ناخالص داخلی انگلیس ) انداخته است که لازمه مدیریت این بحران کاستن از هزینه های دولتی است ، از سوی دیگر توجه مردم بریتانیا و احزاب سیاسی این کشور بیشتر به موضوعات داخلی و مشکلات اقتصادی است . با در کنار هم قرار دادن همه این شاخص ها تصمیم گیری برای آغاز جنگی دیگر برای بریتانیا بسیار مشکل خواهد بود.
سوم ، تجربه تاریخی بریتانیا می گوید که دولت های ائتلافی عموما فاقد توان لازم برای تصمیم گیری های مهم و سرنوشت ساز هستند و از این رو دولت جدید نیز از این قاعده مستثنی نیست.
بنابراین پیش بینی اینکه در دولت جدید بریتانیا روابط ایران با لندن چگونه خواهد بود چندان مشکل نیست.
ایران همانگونه که با غرب بر سر برخی موضوعات مشخص ( همچون بحث هسته ای ، حقوق بشر ، تعریف  تروریسم و...) مشکل دارد ، این مشکل و سوء تفاهمات دو جانبه همچنان ادامه خواهد یافت ، با این تفاوت که دولت جدید بریتانیا زبان انتقاد جویانه تری نسبت به ایران در پیش خواهد گرفت.
از سوی دیگر لیبرال های عضو دولت ائتلافی به این دولت فشار خواهند آورد که موضوعات مربوط به حقوق بشر را اهمیت بیشتری بدهند و در گفتمان خود نسبت به ایران همزمان با تاکید بر موضوع هسته ای ، حقوق بشر را نیز فراموش نکنند.
لیبرال ها مخالف جنگ اند و از این رو تلاش خواهند کرد که دامن لندن را از آلودن در جنگی جدید در منطقه به دور نگاه دارند و محافظه کاران نیز با توجه به مخالفت های افکار عمومی و نیز مشکلات عدیده اقتصادی ترجیح خواهند داد تمام هم و غم خود را مصروف حل بحران های داخلی بریتانیا کنند.
بنابراین روابط ایران و بریتانیا در دولت جدید تفاوت چندانی نخواهد داشت و صرفا موضوع حقوق بشر در گفتمان دولت ائتلافی محافظه کار – لیبرال برجسته تر خواهد شد و دولت جدید سعی خواهد کرد تصمیمات به صورت دسته جمعی و در قالب گروه 1+5 و نیز شورای امنیت ملل متحد گرفته شود.
دولت جدید هیچ واهمه ای از امضای قطعنامه تشدید  تحریم ایران نخواهد داشت چرا که ادبیات تحریم موضوعی است که هم میان محافظه کاران مقبول است و هم در میان لیبرال های مخالف جنگ به عنوان ابزاری برای اجتناب از جنگ و درگیری و نیز وارد کردن فشار اقتصادی و سیاسی مطرح است.